Polski Gabinet Psychoterapii w Berlinie

kontakt@polskigabinetpsychoterapii.eu

telefon 0 162 657 24 25

 


impressum : verantwortlich für den inhalt: Polski Gabinet Psychoterapii w Berlinie, kontaktmöglichkeiten: kontakt@polskigabinetpsychoterapii.eu

Polski Gabinet Psychoterapii Berlin - facebook link

Copyright 2021 © Polski Gabinet Psychoterapii w Berlinie. Polityka przetwarzania danych

Szok, niedo­wie­rzanie, rozpacz, wście­kłość, strach, poczucie winy – to najczęstsze emocje towa­rzy­szące rodzicom, którzy dowie­dzieli się, że ich dziecko jest homo­/bi­sek­su­alne.

Gdzie zrobi­łe­m/am błąd? Byłam nado­pie­kuńczą matką! Jestem zimną matką! Byłem zbyt stanow­czym ojcem! Byłem za mało stanow­czym ojcem! A może jemu­/jej się tylko wydaje? Może ktoś jego/ją uwiódł? Jak on/a sobie teraz poradzi? Jak mam z nim/nią rozma­wiać? Jak powie­dzieć o tym dziadkom?

Trudne pytania i oskar­żenia wobec siebie i dziecka mnożą się w nieskoń­czo­ność, a czas nie przy­nosi odpo­wiedzi, ani ulgi. Narasta prze­ra­żenie, zagu­bienie, poczucie winy. W inter­necie mnóstwo infor­macji potwier­dza­ją­cych wszystko co wyżej i jedno­cze­śnie prze­czą­cych temu co wyżej. Coraz więcej wątpli­wości, a z czasem apatia, znie­chę­cenie, izolacja od syna­/córki, bliskich, rodziców i znajo­mych. Trud­ności ze skupie­niem, pamięcią.

 

Opisany scena­riusz, jak sądzę na podstawie własnych doświad­czeń oraz doświad­czeń kolegów psycho­lo­gó­w/p­sy­cho­te­ra­peutów, jest wcale nierzadki. Niestety. O ile nieszczę­śliwy rodzic trafi w porę po pomoc do gabi­netu psycho­lo­gicz­nego to wszystko da się jeszcze poukładać. Zdefi­niować ocze­ki­wania co do przy­szłości i zwery­fi­kować możli­wości. Zrozu­mieć własne emocje i prze­stać kogo­kol­wiek oskarżać. Zrozu­mieć i zaak­cep­tować. Nie walczyć z wiatra­kami (a próba zmiany orien­tacji seksu­alnej jest właśnie walką tego rodzaju) dla dobra swojego i najbliż­szych – to z grubsza najczęstszy cel stosun­kowo krót­kich psycho­te­rapii rodziców osób LGBT. NIestety takie inter­wencje psycho­lo­giczne ciągle są potrzebne. Chociaż wiedza na temat orien­tacji seksu­alnej nie jest od dawna wiedzą tajemną, a rodzice zgła­sza­jący się po pomoc to często wykształ­ceni i mądrzy ludzie, to potęga nieuświa­do­mio­nego zjawiska zwanego zinter­na­li­zo­waną homo­fobią nie jedną osobę zasko­czyła swoją siłą. „Zawsze myślałem, że jestem tole­ran­cyj­ny­/to­le­ran­cyjna”; albo: „Nie wiem co się ze mną dzieje, wiem że to nie moja wina, a i tak czuje się winny/a”; „Próbuję to zaak­cep­tować, ale nie potrafię i czuje niechęć do moje­go/ej syna­/córki”. Jako psycholog często spotykam się z podob­nymi zdaniami.

 

Temat seksu­al­ności własnego dziecka zazwy­czaj jest trudnym wątkiem, a homoseksu­al­ności – trudnym do kwadratu. Wokół tematów LGBT narosło mnóstwo stereo­typów, półprawd i kłamstw, a temat – co poka­zują ostatnie wyda­rzenia w Polsce – zbyt często służy rozgrywkom poli­tycznym, powo­dując przy tym wiele nieszczę­ścia w wymiarze indy­wi­du­alnym osób homo­sek­su­al­nych i ich bliskich oraz społecznym.

 

Jeżeli czytacie Państwo ten artykuł, bo szukacie pomocy jako rodzice osoby nieheteroseksu­alnej – zachę­camy do kontaktu. Jest o czym rozma­wiać, a stawką jest trwa­łość i jakość Waszych relacji rodzin­nych oraz własne zdrowie psychiczne.

 

Oto kilka istot­nych faktów (a nie opinii) na koniec:

 

  • Amery­kań­skie Towa­rzy­stwo Psycho­lo­giczne (APA,) wiodące prym w okre­ślaniu stan­dardów zdrowia psychicz­nego, już 1975 r. uznało na podstawie licz­nych badań oraz doświad­czeń badaczy i klini­cy­stów, że osoby niehe­te­ro­sek­su­alne nie różnią się niczym, jeśli chodzi o funk­cjo­no­wanie psychiczne od osób hete­ro­sek­su­al­nych. Czyn­ni­kami, które zwięk­szają praw­do­po­do­bień­stwo poja­wienia się zabu­rzeń psychicz­nych u osób niehete­ro­sek­su­al­nych są dyskry­mi­nacja i uprze­dzenia ze strony otoczenia;
  • Zgodnie z normami usta­lo­nymi przez APA, homo­sek­su­alna orien­tacja jest jednym z normal­nych wariantów psychoseksu­al­ności czło­wieka;
  • Nie wyka­zano do tej pory, aby jakie­kol­wiek oddzia­ły­wanie psycho­lo­giczne w tym tzw. „terapia konwer­syjna” były skuteczne w zmianie orien­tacji na hete­ro­sek­su­alną. Udowod­niono nato­miast, że wzmacnia ona nega­tywne stereo­typy dot. nie heteroseksu­alnej orien­tacji, a tym samym przy­czynia się do wytwa­rzania nega­tywnego klimatu wokół osób niehete­ro­sek­su­al­nych. Szcze­gólnie w bardziej konser­wa­tyw­nych, reli­gij­nych społe­czeń­stwach zwiększa to cier­pienie psychiczne osób niehete­ro­sek­su­al­nych;
  • Nikt nie wie dlaczego orien­tacja seksu­alna kształ­tuje się tak, a nie ina­czej. Wiemy jedynie, że nie jest to kwestią wyboru osoby nie heteroseksu­alnej, ani osób które ją wycho­wały. Zgodnie z aktu­alną wiedzą naukową czyn­niki mające wpływ na tworzenie się nie heteroseksu­alnej orien­tacji są praw­do­po­dobnie wypad­kową skom­pli­ko­wa­nego wpływu genów (u bliź­niąt jedno­ja­jo­wych wyka­zano ok. 52% zgod­ności wystę­po­wania homoseksu­alnej orien­tacji), innych czyn­ników biolo­gicz­nych, jak wpływu hormonów w okresie prena­talnym oraz czyn­ników społecz­nych w tym wycho­wania.

 

O faktach wymie­nio­nych powyżej możecie Państwo prze­czytać u źródła, to jest na stronie APA.org, m.in.tutaj:

https://www.apa.org/topics/lgbt/orientation.pdf

 

Do Polskiego Gabi­netu Psycho­te­rapii w Berlinie zapra­szamy Państwa nieza­leżnie od tego, jakiej orien­tacji psychoseksu­alnej oraz tożsa­mości płciowej Państwo jeste­ście. Tak jak wspo­mnie­liśmy powyżej wiemy, że depresji, stanów lęko­wych, uzależ­nień, problemów w rela­cjach, trud­ności w radzeniu sobie w trakcie kryzysu doświad­czamy wszyscy. Nato­miast przy­na­leż­ność do mniej­szości seksu­alnej wiąże się doat­kowo z doświad­cze­niem tzw. stresu mniej­szościowego i uwzględ­niamy to zjawisko w naszej pracy. Zazwy­czaj oznacza to zmaganie się z lękiem i wstydem przed ujaw­nie­niem się nie tylko w społe­czeń­stwie, ale też niejed­no­krotnie wśród najbliż­szej rodziny. Prze­jawia się to stra­chem z powodu odrzu­cenia, „niepełnym” życiem, często ukry­wa­niem swojej orien­tacji, ogra­ni­cza­niem swojej aktyw­ności zawo­dowej i kariery.

Polski Gabinet Psycho­te­rapii w Berlinie to przy­jazne miejsce do zgłę­biania swojego rozwoju osobi­stego, odkry­wania siebie i akcep­tacji, umac­niania swoich zasobów, i wzra­stania w poczuciu więk­szej świa­do­mości siebie i odpo­wiedzialności za swoje życie.

 

Paweł Kurczak

Psycho­te­ra­peuta

 

Mój syn jest gejem, moja córka lesbijką co zrobiłam/em nie tak?

07 października 2020
27 listopada 2020
Nie sposób odpowiedzieć na to pytanie zbyt precyzyjnie, ale jest ono zasadne. Długość trwania psychoterapii określa się na samym początku. Terapia powinna trwać możliwie najkrócej, tzn. tak długo jak jest
18 listopada 2020
Psychoterapia opiera się na komunikacji między pacjentem, a psychoterapeutą, która odbywa się w celu pomocy pacjentowi w określonych trudnościach. Mogą one obejmować: - trudności natury emocjonalnej, np. nadmiernymi uczuciami lęku,
03 listopada 2020
Psy­cho­te­ra­peutą jest osoba, która ma odpo­wied­nie wykształ­ce­nie i doświad­cze­nie pracy w tym zawo­dzie. W Niem­czech zawód psy­cho­te­ra­peuty oraz tytuł zawo­dowy Psy­cho­lo­gi­scher Psy­cho­the­ra­peut (PP) jest praw­nie regu­lo­wany i chro­niony, ina­czej niż
28 października 2020
Na rynku istnieje wiele możliwości samorozwoju na poziomie cielesnym, psychicznym, duchowym, emocjonalnym i społecznym. Jednak kiedy różnymi drogami człowiek dochodzi do trudnych „miejsc” w sobie, warto wtedy rozważyć skorzystanie z
07 października 2020
Spo­tkanie psy­cho­te­ra­peu­tyczne to szcze­gólny rodzaj roz­mowy. Nie przy­po­mina spo­tkań z przy­ja­cielem czy dobrym zna­jomym. Nie jest też podobna do porady lekar­skiej lub wizyty u eks­perta, który po jej zakoń­czeniu udzieli
07 października 2020
Słowo „depresja” często używane jest dzisiaj do okre­ślenia smutku, przy­gnę­bienia, a nawet zwykłej chandry czy melan­cholii. Depresja jest jednak poważną chorobą, coraz częściej diagno­zo­waną przez specja­li­stów i cały czas diagno­zo­waną
07 października 2020
Szok, niedo­wie­rzanie, rozpacz, wście­kłość, strach, poczucie winy – to najczęstsze emocje towa­rzy­szące rodzicom, którzy dowie­dzieli się, że ich dziecko jest homo­/bi­sek­su­alne. Gdzie zrobi­łe­m/am błąd? Byłam nado­pie­kuńczą matką! Jestem zimną matką!
12 września 2020
Najkrócej rzecz ujmując, współuzależnienie to choroba utraty siebie (Whitfield 1991) i bycie pod wpływem zachowania innej osoby. Jest to wyuczone zachowanie związane z nadmierną koncentracją na potrzebach innych przy jednoczesnym
05 marca 2020
Nasza Przedstawicielka Marta Milkiewicz miała przyjemność uczestniczyć w spotkaniu organizowanym przez studentów Polskiego Klubu Filmowego Uniwersytetu w Poczdamie. W ramach 8 edycji projektu wyświetlony został film W. Smarzowskiego „Pod mocnym

Inne artykuły

Mój syn jest gejem, moja córka lesbijką co zrobiłam/em nie tak?

Umów wizytę